Title: The last memories
Pairing : WoNHyuK
Author : Starbuckonly
Author note : ไรเตอร์ไม่ได้ตั้งใจ T^T
เพลงประกอบฟิค my memory
http://www.imeem.com/befine/music/ffxItfqG/ostwinter-love-song-my-memory/
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ท่างกลางแสงแดดในยามเช้าที่สาดส่องลงมาบนชายร่างบาง ซึ่งกำลังให้ความสนใจกับบางสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากกว่าสิ่งอื่นใด
"ร้านกล้องถ่ายรูป"
กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่ทุกครั้งหากมีโอกาสได้กลับมาที่เกาหลี ฮยอกแจก็อดที่จะแวะมาที่ร้านนี้ไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาสนใจเรื่องการถ่ายภาพแต่อย่างใด
ตรงกันข้ามนั่นคือความทรงจำที่อยากที่จะลืม
กี่ปีมาแล้วนะ …..
กี่ปีมาแล้วที่เขาไม่กล้าที่จะถ่ายรูป
กี่ปีมาแล้วที่เขาไม่กล้าจับกล้อง
แล้วมันเพราะอะไรกันละ ???
แต่ความทรงจำเดียวที่เกี่ยวการการถ่ายภาพที่ยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจมาจนถึงทุกวันนี้
ก็คือวันสุดท้ายที่เขาได้ถ่ายรูป ....
"ซีวอนนนนนน ยิ้มหน่อยเร็ว" เสียงออดอ้อนจากร่างบางที่คะยั้นคะยอให้ร่างสูงยิ้มไม่ขาดปาก
"ไม่เอาอะ นายจะถ่ายก็ถ่ายไปเถอะ นายก็รู้ว่าฉันไม่ ......."
"แชะ" ยังไม่สิ้นประโยคจากปากของร่างสูง ฮยอกแจก็จัดแจงเอามือเรียวเล็กของตัวเองไปบังคับให้หน้าของซีวอนหันเขาหากล้องภายใยเวลาไม่กี่วินาที
แต่ว่ารูปที่ออกมากลับไม่ได้ขี้เหร่เลยแม้แต่น้อย ใบหน้าตกใจของร่างสูง ที่กำลังทำตาโต อ้าปากค้าง แถมยังมีมือเล็กๆของร่างบางคนข้างๆจับตรงปลายคางเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน ส่วนร่างบางก็ยิ้มกว้าง ชูสองนิ้ว ผิดกับท่าทางของร่างสูงลิบลับ
ซีวอนไม่หันมาเลย ตั้งแต่เดินออกจากตู้ถ่ายสติกเกอร์นั้น เขาก็เอาแต่เดินลิ้วๆ ผิดกับฮยอกแจที่เดินตามแทบไม่ทัน บวกกับน้ำตาที่ค่อยๆรินไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย ทั้งที่ไม่รู้ว่าตัวเองมีความผิดอะไร แต่แล้วร่างสูงก็หยุดชะงักที่หน้าร้านกล้องถ่ายรูปร้านหนึ่ง ทำให้ร่างบางที่วิ่งตามมาหยุดวิ่งแทบไม่ทัน ความเงียบเข้ามาครอบคลุม
ไม่มีใครคิดจะพูดอะไรหน่อยหรือ ???
"ฮยอกแจนายลืมอะไรไปหรือเปล่า" ซีวอนเริ่มบทสนทนาในที่สุด
ฮยอกแจไม่รู้ว่าตัวเองลืมอะไรจริงๆ ได้แต่ขมวดคิ้วพยายามนึก แต่นึกเท่าไหร่ก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี
"นายบอกว่านายจะไม่ถ่ายรูป ..... ถ้าฉันไม่ได้เป็นคนถ่ายให้" ซีวอนเฉลยคำตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"แล้วครั้งสุดท้ายที่เราทะเลาะกัน นายจำไม่ได้หรอว่าเพราะเรื่องอะไร" ซีวอนพูดโดยไม่หันหลังมามองฮยอกแจแม้แต่น้อย
ประโยคที่สองของซีวอนทำให้ฮยอกแจถึงกับน้ำตาซึม
"ซีวอน ฉัน ..... "
"นายยังคิดถึงพี่ฮันอยู่อีกหรอ" ซีวอนเอ่ยประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"ซีวอน มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉันไม่ได้คิดถึงใครทั้งนั้น นายฟังฉัน ......" ยังไม่ทันจบประโยค ร่างสูงก็เดินจากร่างบางไปแล้ว
"โธ่ ซีวอน ทำไมนายถึงไม่เคยเชื่อใจฉันเลยละ" ฮยอกแจพูดกับตัวเอง มือก็ปาดน้ำตาไปพลาง
ฮยอกแจชอบถ่ายรูปมาก ขอให้ได้ถ่ายเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นการถ่ายรูปธรรมดา การถ่ายรูปสติกเกอร์ หรือแม้กระทั่งในมือถือของซีวอนที่เต็มไปด้วยรูปของฮยอกแจเต็มไปหมด ที่ซีวอนหยิบยกเรื่องนี้มาก็เพราะพี่ฮันก็ชอบถ่าบรูปเหมือนฉัน ตอนที่เราคบกัน ทุกครั้งที่มีโอกาสไปเดท เราก็จะต้องถ่ายรูปสติกเกอร์ด้วยกันทุกครั้งไป
ฮยอกแจจะติดรูปเหล่านั้นลงในไดอารี่ ส่วนตัวพร้อมกับบรรยายใต้ภาพว่าวันนี้ไปไหนกับพี่ฮันบ้าง พี่ฮันทำเซอร์ไพรส์อะไรให้บ้าง ซึ่งมันมีมากมายหลายเล่มเหลือเกิน แต่ทว่าความทรงจำดีดีเหล่านี้ที่ฮยอกแจทำเพื่อฮันเกิงนั้น กลับไร้ค่าเพียงเพราะว่าฮันเกิงได้ไปเจอฮีชอลเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง อาจเป็นเพราะอายุของฮยอกแจกับฮันเกิงที่ห่างกันเกินไป เลยเกิดช่องว่างระหว่างความสัมพันธ์
ฮยอกแจต้องทนแบกรับความเจ็บปวดอย่างเลี่ยงไม่ได้เป็นเวลาหลายเดือน จนกระทั่งซีวอนซึ่งเป็นน้องรักของฮันเกิง เริ่มเข้ามาในชีวิตของเขาอย่างไม่รู้ตัว
ซีวอนคอยดูแลเขาตลอดในช่วงเวลาที่เขาต้องทนทุกข์ทรมาน จนในที่สุดฮยอกแจก็ค่อยๆยอมรับให้ซีวอนเป็นคนพิเศษ ทั้งๆที่ฮยอกแจเองก็ไม่เคยถามซีวอนเลยแม้แต่ครั้งเดียว ว่าทำไมซีวอนถึงดีกับเขามากขนาดนี้ จากเดือนล่วงเลยมาเป็นปี ซีวอนใช้หัวใจของเขาทั้งหมดเข้าแลกกับความทรงจำของฮยอกแจที่ทีต่อฮันเกิง จนในที่สุดฮยอกแจก็ไม่เคยพูดถึงชื่อฮันเกิงหรือกลับไปทำตัวซึมเศร้าอีกเลย
จนกระทั่ง .............
"ฮยอกแจอ่า ทำอะไรอยู่เอ่ย" ซีวอนใช้สองโอบไหล่ฮยอกแจที่กำลังนั่งดูอะไรบางอย่างอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือจากทางด้านหลัง ในขณะที่ร่างบางถึงกับสะดุ้งโหยงเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว
แต่สิ่งที่ซีวอนเห็นในมือฮยอกแจ ทำให้ซีวอนค่อยคลายกอดออกจากไหล่ฮยอกแจอย่างช้าๆ ในขณะที่ในมือฮยอแจตกลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว
ฮยอกแจค่อยๆหันมา ในขณะซีวอนเริ่มเดินถอยห่างจากฮยอกแจมาทีละนิด และเดินเข้าห้องนอนไปในที่สุด
"ซีวอน ฟังก่อน มันใช่แบบที่นายคิดนะ" ฮยอกแจวิ่งตามเข้าห้องไปหวังจะอธิบายให้ซีวอนเข้าใจ
"ฮยอกแจ ..... ฉันเหนื่อย" ร่างสูงนั่งอยู่ที่ปลายเตียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ฮยอกแจทำตัวไม่ถูก แต่เหตุการณ์ครั้งนี้มันยากที่จะอธิบายให้ซีวอนเข้าใจ เขาเดินไปที่ปลายเตียง แล้วค่อยๆคุกเข่าลงต่อหน้าซีวอนพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกอย่างหนัก
"นายไม่เคยลืมเขาได้เลยฮยอกแจ ความพยายามที่ฉันทำมาเป็นปีๆ มันไม่เคยมีความหมายต่อนายเลยสักนิด" น้ำตาของซีวอนกำลังไหล ตั้งแต่รู้จักกับซีวอนมา สิ่งเดียวที่เขามอบให้กับฮยอกแจสม่ำเสมอนั่นคือรอยยิ้ม ไม่ใช่น้ำตา ไม่เคยมี
"วันนี้ครบรอบหนึ่งปีที่ฉันรูจักกับนาย ฉันตัดสินใจหยิบไดอารี่เหล่านั้นมันออกมาดูเป็นครั้งสุดท้าย ฉันตั้งใจไว้นานแล้วว่าฉันทิ้งมัน แล้วมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะเก็บมันไว้ ในเมื่อฉันเจอสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตแล้ว เขาเป็นความทรงจำที่จับต้องได้ เป็นสิ่งดีดีในชีวิตที่ไม่ต้องบันทึกด้วยปากกา แต่บันทึกได้ด้วยหัวใจ ฉันรักนายนะ .... ซีวอน "ฮยอกแจเอื้อมมือทั้งสองที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตาของตัวเองไปกอบกุมมือของซีวอนอย่างแผ่วเบา
"สัญญากับฉันนะฮยอกแจ สัญญาว่าจะไม่ถ่ายรูปถ้าฉันไม่ได้เป็นคนถ่ายให้" ฮยอกแจพยักหน้ารับคำ
"สัญญาว่าจะไม่ไปถ่ายรูปสติกเกอร์บ้าบอนั่นอีก เพราะมันทำให้ฉันคิด คิดว่านายยังคิดถึง ......" ยังไม่ทันที่ซีวอนจะพูดประโยคนั้นจบ ฮยอกแจก็ใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของซีวอน แล้วบรรจงจูบอย่างแผ่วเบา
"ฉันสัญญาซีวอน ฉันจะรักษาสัญญา"ฮยอกแจยิ้มให้ซีวอนในขณะที่มือทั้งสองของตนก็ยังประคองหน้าซีวอนอยู่
จะผ่านไปกี่วัน กี่เดือน กี่ปี ฮยอกแจก็ไม่เคยให้ใครได้มีโอกาสได้ถ่ายรูปเขาเลยนอกจากซีวอน
"ฮยอกแจ พอก่อนนะวันนี้ เมมโมรี่เต็มแล้วอะ" ซีวอนตะโกนบอกร่างบางที่กำลังโพสท่าน่ารักอยู่ในสวนสาธารณะ
"ซีวอนอะ ถ่ายไปไม่กี่รูปเองนะ วันนี้ฉันอุตส่าห์แต่งตัวน่ารักอ่า" ซีวอนอมยิ้มให้กับคำตอบของแฟนตัวเอง เขาอยากจะเถียงซะเต็มประดาว่าไม่จริง เพราว่าวันไหนๆฮยอกแจก็น่ารักทั้งนั้นแหละ
"โอเคๆๆ ยอมแพ้แล้ว ฉันต้องไปซื้อเมมโมรี่การ์ดอันใหม่อีกแล้วใช่ไหมเนี่ย" ซีวอนยกมือสองข้างชูยืนว่ายอมแพ้แล้วจริงๆ
ถ้าไม่นับอันที่กำลังจะซื้อใหม่รวมไปด้วย เขาเองต้องกลายเป็นนักสะสมเมมโมรี่การ์ดตัวยงแน่ๆ เพราะมีมากกว่าสิบอัน แต่ละอันก็จะมีรูปอะไรได้ นอกจากรูปนายแบบน่ารักน่าตีคนนั้น ซีวอนอมยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง
"ยิ้มอะไรอะซีวอน รีบไปได้แล้ว เดี่ยวเย็นแล้วแสงหมด รูปฉันออกมาไม่สวยพอดี" ฮยอกแจทำมือไล่ให้ตากล้องรูปหล่อรีบไปซื้อเมมโมรี่การ์ดอันใหม่ให้ได้
"โอเคๆ ไปแล้วก็ได้ แต่ห้ามให้ฉันรู้นะว่านายไปให้ใครมาถ่ายรูปนายตอนที่ฉันไม่อยู่ ไม่งั้นคืนนี้โดนทำโทษจริงๆด้วย" ร่างสูงสั่งเสียคนรักก่อนที่จะรีบวิ่งประคองกล้องข้ามถนนไปร้านกล้องถ่ายรูปที่อยู่ตรงหัวมุมถนน ส่วนฮยอกแจอดยิ้มให้หับความน่ารักของซีวอนไม่ได้ นั่นเขาจะรีบร้อนไปไหนกัน ฮยอกแจไม่ได้รีบขนาดนั้นซะหน่อย
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมซีวอนยังไม่กลับมาอีกละ ระยะทางจากสวนสาธารณะไปร้านกล้องถ่ายรูปก็ไม่ได้ไกลกันมากถึงขนาดต้องหายไปนานขนาดนี้ ฮยอกแจตัดสินใจโทรหาซีวอนในทันที
"ฮัลโหล อยู่ไหนเนี่ย มาช้าแบบนี้เดี๋ยวก็ให้คนอื่นถ่ายรูปแทนซะหรอก" ฮยอกแจประชดประชันใส่คนที่กำลังฟังอยู่ปลายสาย
"เอ่อ ขอโทษครับ คุณรู้จักกับเจ้าของเครื่องโทรศัพท์นี่ใช่ไหมครับ พอดีเขาประสบอุบัติเหตุรถชนอยู่ตรงหน้าร้านกล้องถ่ายรูปตรงหัวมุมถนนนี่อะครับ คุณช่วยรีบมาหน่อยนะครับ"
ปลายสายไม่ใช่ซีวอน
ปลายสายไม่ใช่เสียงเขา
คนๆนั้นเป็นใครกัน
อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะ
มันจะมากเกินไปแล้วนะซีวอน
เล่นแบบนี้ฉันไม่สนุกด้วยหรอกนะ
ฮยอกแจยังไม่ทันวางโทรศัพท์ ก็รีบวิ่งพรวดออกจากสวนสาธารณะตรงไปยังร้านกล้องถ่ายรูปที่ปลายสายบอกอย่างไม่มีสติ น้ำตาทำไมไหลออกมาเยอะแบบนี้ละ ทำไมระยะทางแค่ไม่กี่เมตรแต่เหมือนใจมันจะขาด
ซีวอนเขาแค่แกล้งนายเล่นเฉยๆ
เขาแค่หมันไส้ที่นายชอบใช้แฟนตัวเองเดินไปไหนมาไหนคนเดียวได้ยังไงกัน มันเหงาจะตายชัก
วันหลังต้องไปด้วยกันซิ ปล่อยให้ซีวอนไปคนเดียวได้ยังไง
ความคิดเข้าข้างตัวเองสารพัดเข้ามาในหัวฮยอกแจจนในที่สุดฮยอกแจก็มาหยุดอยู่ที่หัวมุมถนน
ซีวอนอยู่ไหนละ
ทำไมคนถึงมากมายขนาดนี้
ฮยอกแจวิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปตรงหน้าร้านกล้องถ่ายรูป สิ่งที่เห็นตรงหน้ามันคือเรื่องจริง ซีวอนไม่ได้แกล้งเค้าเหมือนเคย
คนรักของฮยอกแจนอนแน่นิ่งไม่ได้สติอยู่ในสภาพที่เต็มไปด้วยเลือด มือข้างนึงของเขายังประคองกล้องตัวโปรดไว้แน่น ฮยอกแจนั่งทรุดลงข้างๆซีวอน เขาร้องไห้เหมือนคนจะขาดใจ ปากก็ร้องเรียกชื่อคนรักไม่ขาดสาย แต่ไม่มีวี่แววหรือสัญญาณตอบกลับแต่อย่างใด
"เขาโดนรถชนได้ยังไงอะเธอ"
"ก็ฉันเห็นเขาเดินรีบร้อนออกมาจากร้าน แล้วก็เหมือนว่าเขาพยายามรีบแกะอะไรสักอย่างออกจากกล่องตอนจะข้ามถนน พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีรถก็วิ่งชนร่างเขาแล้วละ" เสียงสนทนาจากฝูงชนรอบข้าง ทำให้ฮยอกแจนึกอะไรบางอย่างออก
เขาค่อยจับมืออีกข้างของซีวอนที่ไม่ได้ถือกล้องขึ้นมา แล้วค่อยๆทำใจแกะมันออกช้าๆ ข้างในนั้นมันคือ
" เมมโมรี่....การ์ด "
"ฉันผิดเองซีวอน ฉันนี่แหละที่หยิบยื่นความตายให้นาย ฉันเป็นคนฆ่านาย ซีวอน ฉันฆ่านาย ฉันฆ่านาย ฉันฆ่า .... ฮือๆๆๆ " ฮยอกแจร่ำไห้แทบขาดใจในขณะที่มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยคราบเลือด ประคองกอดซีวอนคนรักไว้แนบแน่น ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่ค่อยๆลาลับขอบฟ้าอย่างไม่มีวันกลับ .....
END
จบแบบมีสเปไม่ได้ด้วย ไรเตอร์ไม่ได่ตั้งใจ T^T
- ไปจองบัตรมาได้คิวที่ 3 ของประเทศ ได้โซนห้าพัน SK แถว A ตรงกลาง กรีดร้องงงงง
- วันสองไม่อยากเสียอะไรมากมาย รอของฟรีกันต่อไปเรื่อยเปื่อย ฮ่าๆๆๆ
- วอนฮยอกเสร็จเราแน่ เราไปถอยมือถือหลายสิบล้านพิกกะเซลมาแล้ว
- ใส่เสื้อวอนฮยอก สะพายกระเป๋าวอนฮยอก เอาผ้าเชียร์วอนฮยอกพาดบ่า เก๋ๆๆๆๆ
- ตอนนี้เหลือแค่ฝึกร้องแองเจลล่าแรงๆให้เท่าความแรงๆของวอนฮยอกเป็นพอ อิอิ
edit @ 29 Oct 2009 02:14:54 by starbuckonly
Pre-Order Super Junior T-Shirt 
